Klik hier om het intervieuw te beluisteren dat ik had bij Qir radio op 16 augustus 2007.

Klik hier voor het intervieuw in Peel en Maas Venray op 21 februari 2008.

Klik hier voor het intervieuw in Imagine Magazine april/mei 2008

Interview Peel en Maas Venray, 21 februari 2008

Lara Masanowa Tatje houdt twee lezingen over Genezen op eigen kracht

‘Zelfgenezing bestaat, die kracht hebben we allemaal in ons’

Lara Masanowa genas geheel op eigen kracht van borstkanker. Geen bestraling, operatie of chemokuur, maar regressietherapie, geneeskrachtige kruiden, aurareading, reiniging van aura’s en chakra’s, meditatie, de tocht naar Santiago de Compostela, maar vooral haar eigen wilskracht hebben haar op natuurlijke wijze genezen van kanker. In haar boek ‘Ik en kanker, genezen op eigen kracht’ beschrijft ze haar ervaringen die voor iedereen ter ondersteuning van een genezingsproces kunnen dienen. “De titel van mijn boek is eigenlijk verkeerd gekozen. Genezen op eigen kracht was beter geweest.” Op 28 februari en 6 maart geeft ze een lezing in Venray.

Lara Masanowa genas op geheel eigen wijze van een tumor in haar borst. Een proces zonder operaties of ingrijpende behandelingen. Een transformatieproces dat Lara Masanowa zélf heeft afgelegd tot aan het behalen van haar ‘diploma’, zoals ze het zelf mooi verwoordt. Intuïtief wist ze al dat ze geslaagd was, maar de uitslag van de mammografie én de echografie was het feitelijke bewijs dat haar lichaam was ‘opgeschoond’. “Onvoorwaardelijke liefde, vergeving en vertrouwen kunnen alles overwinnen, zelfs een tumor. Iedereen moet het boek lezen. En nee, je hoeft niet ziek te zijn om het boek te lezen. Het is een zoektocht naar de formidabele kracht die we in ons hebben om blokkades in ons lichaam en geest te bestrijden.”

Inspireren

Lara Masanowa werkt als mental coach en regressie/spiritueel psychotherapeut en geeft daarnaast door het hele land lezingen en workshops over haar werk. Het boek, dat reeds twee jaar op de markt is, heeft veel mensen geïnspireerd die net als Lara Masanowa ook hun eigen krachten willen gebruiken bij genezingsprocessen. “Het is belangrijk om te stellen dat ik niet denk de wijsheid in pacht te hebben over het alternatief genezen van kanker. Ik wijs de reguliere geneesmethoden dan ook beslist niet af. Wat ik in het boek heb beschreven, zijn mijn eigen ervaringen die de lezer kunnen inspireren. Voor mij zijn onvoorwaardelijke liefde, vergeving en vertrouwen de belangrijkste schakels naar spirituele groei. Elk ziektebeeld is voor mij psychologisch en/of mentaal van aard of, om het anders te zeggen alles zit tussen de oren, dus ook de wil en kracht om zelfgenezing op te roepen.”

Knobbel

Het boek verhaalt over de weg die Lara Masanowa heeft afgelegd om volledig van haar ziekte te genezen. In haar sabbatical year 2000 belandde ze in Spanje, waar ze verliefd werd op het land, de taal en de cultuur. Zij ontdekte een nieuw ‘vaderland’ en de ziekte die zij met haar meedroeg. Op 29-jarige leeftijd werd ze regulier behandeld voor baarmoederhalskanker maar deze keer koos ze voor een eigen geneeswijze. De arts bevestigde de knobbel in haar borst en Lara Masanowa besloot om haar lichaam op eigen kracht te genezen. Complete isolatie van de buitenwereld en  discipline tekenden een jaar van haar leven. Ze beschrijft alles tot in detail: van de type kruiden die ze gebruikte tot de aurareadings. Met een speciaal woord van dank voor haar geweldige arts en de liefhebbenden in haar omgeving, die haar onvoorwaardelijk hebben gesteund.

Ongeloof

‘Ik en kanker, genezen op eigen kracht’ is het eerste boek van Lara Masanowa. “Ik ben geen schrijfster of poëet. Voor mijn baan als regressie- en reïncarnatietherapeute schreef ik geregeld artikelen, maar het schrijven van een biografie is toch andere koek. Er zullen mensen zijn die het boek vol ongeloof lezen, maar ik vertrouw erop dat ik word begrepen. Ik werd zo sterk geïnspireerd door mijn ziekte en geneeswijze, dat ik móest schrijven. Ik moet mensen laten weten dat zelfgenezing bestaat. Inspiratie zet aan tot kunnen. Daarom is mijn boek er gekomen en zijn lezers me dankbaar.”

Innerlijke reiniging

De titel ‘Ik en kanker, genezen op eigen kracht’ is achteraf niet zo goed gekozen volgens Lara Masanowa. “Voor veel mensen is kanker is een vervelend woord. Het lijkt het einde van de wereld te zijn, terwijl ik juist het omgekeerde duidelijk maak in mijn boek. Door onszelf bewust te maken van het onbewuste, sluiten wij indringers die de juiste balans in ons lichaam en geest verstoren, buiten. Deze negatieve invloeden kunnen diverse psychische of fysieke kwalen veroorzaken, niet alleen kanker. Mijn methode van genezing is bruikbaar voor alle ziekten. Het gaat om innerlijke reiniging en het elimineren van negatieve gedachtepatronen en de overtuiging dat je de power hebt om zelf te genezen. Een volgende druk zal de  titel ‘Genezen op eigen kracht, ik en kanker’ krijgen. Het boek gaat per slot van rekening toch over mijn genezing van kanker.”

Onvoorstelbare mogelijkheden

Lara Masanowa is ook een medium, heeft de looks van Char, maar zal nooit in de voetstappen van de Amerikaanse treden.. “Met dit mediumschap  heb ik één doel voor ogen en dat is mensen kennis laten maken met hun innerlijke gids, en de kracht die zij dragen om van onvoorstelbare mogelijkheden gebruik te kunnen maken. Dat is niet gemakkelijk maar wel mogelijk. Het heeft mijn totale toewijding gevraagd, maar het was het wel waard. Het is voor mij belangrijk om persoonlijk en puur te zijn en te blijven.”
Op 25 februari geeft zij een workshop in Venray “Ontmoet je innerlijke gids” voor meer informatie kunt u bellen met onderstaand telefoonnummer.

Lezingen

Lara Masanowa, die én in Nederland én in Spanje woont, houdt ook telefonische sessies. Van India tot Amerika behandelt zij mensen die interesse hebben in haar levensfilosofie en samen met haar de innerlijke kracht in henzelf opsporen. Individueel of in groepsverband. Binnenkort geeft zij lezingen in de zaal van café Thielen, op het Kennedyplein in Venray. In de lezing van donderdag 28 februari gaat Lara Masanowa in op het thema de zin van ziek-zijn en genezen op eigen kracht. Donderdag 6 maart behandelt zij het thema de kracht van je gedachten en de kracht van onvoorwaardelijke liefde en vergeving. De lezingen beginnen om 20.00 uur en eindigen om 22.00 uur. De entree bedraagt 10 euro. Reserveren is gewenst, via telefoonnummer 06-13820359.  

Een openhartig verhaal over de zelfgenezende kracht

Lara Masanowa Tatje’s reis door de innerlijke stilte

Het leven lacht Lara Masanowa Tatje in het jaar 2000 toe. Ze is zojuist begonnen aan een nieuwe levensfase in Spanje. Natuurlijk is dat in het begin niet eenvoudig; het land kent ze nog niet zo goed en de taal moet ze nog leren. Desondanks heeft ze er alle vertrouwen in dat ze binnenkort in haar nieuwe, zonnige omgeving haar werk als regressie-, reïncarnatie- en psychotherapeute weer kan oppakken. En na een paar ‘aanloopmaanden’ gebeurt dat ook.

Maar ook aan de mediterrane horizon, waar gewoonlijk de korenaren in de middagzon trillen, kunnen donkere wolken verschijnen. De 54-jarige Lara voelt zich niet zo goed. Ze heeft vooral last van haar maag en een sterk intuïtief gevoel dat er een mammografie gemaakt moet worden. Haar nieuwe Spaanse huisarts verwijst haar door naar een kliniek voor een uitgebreid onderzoek: mammografie, maagfoto, bloed- en urineonderzoek en een echografie. De resultaten zijn meer dan zorgwekkend: bloed niet in orde, een abnormaal hoog cholesterolgehalte, een ontsteking in de slokdarm en een breuk in het middenrif. Maar dat alles is niets vergeleken bij de tumor die ontdekt wordt in de linkerborst.

Ik heb geen tumor
Lara’s eerste reactie is impulsief, alsof ze voor een innerlijke rechtbank wordt gedaagd: ik ontken alles. Ik heb geen tumor in mijn linkerborst. Maar al snel wordt het de zeer gezond etende en levende therapeute duidelijk dat ontkennen haar niet zal genezen; ze staat voor een belangrijke keuze: operatief laten verwijderen, of haar eigen weg gaan. Zelfgenezing dus. Met de ziekte kanker is ze bekend – een kwart eeuw eerder is haar baarmoederkanker met een operatie ‘genezen’. Maar dit is heel wat anders. Als ze kiest voor zelfgenezing, zal dat het uiterste van haar vergen.

Een zware tocht
In ‘Ik en kanker’ beschrijft Lara de gevolgen van haar beslissing te vertrouwen op haar innerlijke kracht, in plaats van zich nogmaals te laten opereren. Het wordt een zware tocht, waarin ieder bergtopje van hoop wordt gevolgd door een –letterlijk- tranendal. Met als reisgenoten hoop, liefde en vertrouwen. ‘Ik en kanker’ is dan ook allesbehalve een ‘zelfhelpboek’ – sterker nog, op de 112 pagina’s komt het woord kanker nauwelijks voor. De samenvatting van ‘Ik en kanker’ wordt voorin door Paul Ferrini gegeven: ‘ik kan prediken over de kracht van vergeving, maar je zult nooit weten hoe groot die kracht is totdat je haar ervaart.’

De beslissing
De eerste krachtproef –en waarschijnlijk de zwaarste- is de beslissing. Bij elk probleem heeft de mens de logische menselijke reactie te rade te gaan bij een medemens. Dat doet Lara dan ook, met een extra motivatie: zij is ervan overtuigd dat mensen vanzelf op je pad komen wanneer je zoekende bent. Mensen zijn er voor mensen. Maar in de praktijk wil dat wel eens tegenvallen, en dat doet het in Lara’s geval dan ook. Ze ontmoet maar weinig begrip. De enige die haar vanaf het begin aanmoedigt en sterkte geeft, is haar geestelijke gids Elvira. Vrienden en kennissen reageren onzeker, bijna wantrouwig. Zelfgenezing? Dat is toch onzin, zelfs gevaarlijk? Er overvalt Lara een intens gevoel van verlatenheid en eenzaamheid. Niemand moedigt haar aan. Er is een rechtstreeks gebed tot God nodig om de beslissing te ‘forceren’.

Doordat ik me goed kan ontspannen, geef ik mijn intuïtie de ruimte om tot me door te dringen. En … het dringt tot me door! Heel duidelijk voel ik wat ik ‘moet’ gaan doen en wat het antwoord is. Ik raak er werkelijk heel opgewonden van en ik voel me blij worden. Het antwoord is heel duidelijk: ik zal zelf de verantwoordelijkheid voor mijn lichamelijk welzijn nemen en dit niet aan doktoren overgeven. Ik heb duidelijkheid en een antwoord gekregen op de meest belangrijke vraag in mijn leven; nu weet ik zeker dat ik mijn lichaam zelf wil helen. De keuze is gemaakt!

De oorzaak
En dat is een opluchting. Maar tegelijkertijd realiseert Lara zich heel goed dat ze door af te wijken van de gebaande wegen haar eigen weg zal moeten gaan. Het praktisch begin is het lichaam. Dat moet gereinigd worden om optimaal voorbereid te zijn op de heling. Lara begint daarom met een intensieve kuur van citroensap en ahornsiroop, aangevuld met bronwater en bloedreinigende thee. Dat is niet gemakkelijk, maar het heeft wel degelijk effect. Nu is het tijd voor een verdieping in de oorzakelijkheid. Lara is bekend met kanker, het heeft al eerder haar baarmoeder getroffen. Met de hulp van twee deskundige vriendinnen traceert Lara de achterliggende oorzaak van haar kwaal: de merkwaardige relatie met haar (overleden) vader. Maar eerst volgt nog de heftigste reactie van de buitenwereld. Lara brengt haar arts op de hoogte van haar besluit.

Hij reageert furieus! Het lijkt alsof hij door een wesp wordt gestoken en hij zegt letterlijk: “Ben je nou helemaal gek geworden, je speelt met je leven! Je stopt onmiddellijk, het is een modeverschijnsel, allemaal onzin dat reinigen en niet eten. Het is slecht voor je lichaam.” Hij zet zijn tirade voort: “Je weet niet waarover je praat als je zegt dat je zelf verantwoordelijkheid wilt nemen. Je praat over een kankergezwel dat uit je lichaam verwijderd moet worden, en dat doet zo’n reinigingskuur niet!”. Ik ben perplex en geschokt over zijn ruwe uitval en val helemaal stil. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Ik weet niet wat me overkomt.

Het meditatiecentrum
Tegenover deze teleurstelling staan gelukkig ontmoetingen met begripvolle en hulpvaardige mensen, die bekend zijn met regressie en de daarbij horende technieken. Lara dringt steeds dieper door in de krochten van haar herinneringen en ontmantelt een onverwerkt jeugdtrauma. Tegelijkertijd groeit haar behoefte aan eenzaamheid, non-communicatie, stilte. Ze vindt die onontbeerlijke ingrediënten van haar tocht in een Tibetaans-boeddhistisch klooster in de Sierra Nevada. Hier komt Lara telepathisch in contact met haarzelf als kind (‘kleine Lara’) en haar vader; een emotioneel hoogtepunt in het boek. Hierna voelt Lara dat ze de tocht ook letterlijk moet volbrengen en ze volgt de Camino, de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela. Intussen gaat het lichamelijk steeds beter.

Naast al deze belevenissen merk ik ook dat er iets wonderlijks met mijn lichaam aan de hand is. Vanaf het moment dat ik de baden met het zuiveringszout neem, hoef ik mijn lichaam niet meer met crème in te smeren. Ook zijn mijn tanden veel schoner geworden en alle aanslag aan de binnenkant van mijn gebit is helemaal verdwenen. Intuïtief weet ik dat, naast het spirituele werk, gezonde voeding, kruiden en lichaamsreiniging de tumor over zal gaan in gezonde cellen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn immuunsysteem zich steeds meer en meer versterkt en ik geloof erin dat dit een belangrijk aspect is voor het activeren van mijn zelfgenezende vermogen. Ik voel me heel gezond en vitaal en ik sta open voor alle ervaringen die me aangereikt worden.

Het diploma
De pelgrimstocht naar Santiago de Compostela is zelfs voor een ervaren wandelaar een onderneming van de buitencategorie. Dit deel van het boek leest dan ook meer als een reisroman, met als hoogtepunt de Cruz Ferro, het IJzeren Kruis, de plek waar pelgrims symbolisch hun last afleggen in de vorm van een steen. Als Lara dit op haar beurt doet, voelt ze intuïtief dat haar linkerborst nu werkelijk tumorvrij is. Eenmaal thuis wordt dat ondubbelzinnig bevestigd: wanneer Lara op 9 februari 2005 opnieuw een bezoek brengt aan de kliniek voor een echografie, wordt haar verteld dat dit niet nodig is: de foto’s van de mammografie wijzen uit dat er zich in de linkerborst geen tumor meer bevindt.

Diezelfde middag vier ik de uitslag met twee vriendinnen en we drinken champagne. Zodra ik thuisgekomen ben, bel ik naar een aantal mensen die belangrijk voor me zijn en vertel hen wat de uitslag is van de mammografie. Natuurlijk is iedereen heel blij voor me. Een van mijn vriendinnen zegt tegen me:”Het is als wanneer je een examen gedaan hebt. Je weet intuïtief dat je geslaagd bent, maar als je je diploma in ontvangst neemt, weet je het zeker!”. En zo voel ik me: ik heb mijn “diploma” in ontvangst mogen nemen, ik ben geslaagd!!! Ik heb mezelf genezen van een tumor door heel hard te werken, met heel veel liefde en vergeving. Met heel veel tranen van blijdschap en van verdriet. Met een enorme discipline.

Lara Masanowa Tatje’s reis door de innerlijke stilte duurde precies een jaar – van februari 2004 tot februari 2005. Vanaf dat moment was ze volledig genezen en heeft ze haar werk weer opgevat. Lara geeft lezingen, cursussen en workshops, niet alleen over de zelfgenezende kracht, maar ook over regressie, hypnose, reïncarnatie, traumaverwerking en andere spirituele zaken. Wie dat wil meemaken, kan terecht op Lara’s website: www.laramasanowa.info.

‘Ik en kanker – genezen op eigen kracht’ is uitgegeven door uitgeverij Akasha te Eeserveen.

Een gesprek met Lara Masanowa Tatje

“Onvoorwaardelijke liefde, dat is nu de watervogel die ik voorbij zie zwemmen”

Is ‘Ik en kanker’ een handleiding voor het zelf genezen van kanker?

Nee, dat staat er niet in, maar het beschrijft mijn genezingsproces . Wat er wel in staat en wat ik ook steeds zeg is: ga naar een dokter toe. De medische wetenschap is prima. Zelfgenezing en de medische wetenschap hoeven elkaar niet uit te sluiten. Het boek gaat helemaal niet over die kanker, maar over de geweldige zelfgenezende kracht die wij in ons hebben.

Je zegt ook: ieder mens moet z’n eigen weg gaan. Hoe doe je dat?

Laat ik je dit heel duidelijk zeggen: ik weet niet hoe je kanker moet genezen. Echt niet. Maar mensen zien mij als een spiritueel leraar, en ik zeg vanuit mijn geloofs- en belevingsovertuiging: wij zijn hier om ervaring op te doen. Alleen kennen we de agenda’s van onze eigen ziel niet. En kennelijk was het de bedoeling dat ik wat mij overkomen is twee keer moest ervaren om te kunnen doen wat ik nu doe. Workshops geven, mensen leren hoe je energetische blokkades opheffen, maar ook energie teruggeven aan wat ik noem de rechtmatige eigenaar. Mensen kennen overal een waardeoordeel aan toe. Het weer is niet goed of slecht; het weer is het weer. Wij noemen het weer slecht en denken dan: vervelend, dan moet ik een regenjas aan. Dat wekt negatieve gevoelens op en die zetten zich vast – ik geef maar een simpel voorbeeld. Het gaat er niet om of je je kanker geneest, het gaat om je spirituele groei.

Waarom hebben wij die blokkades?

Omdat we mensen zijn. Wij zijn hier neergezet door onze schepper die door ons zichzelf wil leren kennen. Zo beleef ik dat. Lees de uitspraak van Ferrini voorin het boek over de ervaring van de kracht van vergeving. Die opmerking is voor mij zo waar als een meter zevenenzestig, want zo groot ben ik. Die kracht kun je alleen leren kennen als je ‘m ervaart. Ik geef de mensen altijd als voorbeeld: als je ruzie hebt en je komt weer tot elkaar en je kunt elkaar vergeven, dan voel je je blij, en groots, en verbonden met die ander. En als je die kracht bewust ervaart, dan ben je volgens mij heel goed bezig met jezelf. En daarbij komt de nog meer positiefs kijken: vertrouwen hebben. Niet ergens in, maar gewoon vertrouwen hebben.

Toen de kanker kwam was je al een stuk gevorderd op het spirituele pad. Toch was het nog een uiterste inspanning…

Praat me er niet van! Het is ongelofelijk. Ik ben al zo veel jaren ermee bezig, en met mensen bezig, en als je dan gezegd wordt dat je een tumor in je lichaam hebt … ik eet gezond, ik leef gezond, ik probeer gezond te denken … je kunt je niet voorstellen wat er dan door je heen gaat. Lees maar dat stuk waarin ik het gevoel heb dat er een gat in me zit. Geen linkerborst meer. Een energetisch gat. Dat was echt een fysiek gevoel. Ik heb me afgevraagd: hoe dat moet zijn bij vrouwen bij wie dat echt zo is. Bij mijn baarmoederkanker heb ik me niet geamputeerd gevoeld. Dat zit in je lichaam. En toen dacht ik al: als ik ooit borstkanker krijg – zie je, die onrust zit dan al in je systeem- dan laat ik mijn borst niet amputeren. Ik voel me een vrouw-vrouw, en dat voelt niet iedereen. Ik heb een cliënt bij wie net een borst geamputeerd is, en die is daar heel blij mee. Ik probeer dat te begrijpen, en ik kan het ook begrijpen vanuit het menselijk oogpunt dat je dan denkt dat je genezen bent. Je bent natuurlijk niet genezen, want het is alleen uit je lichaam gehaald, niet uit je systeem. Maar ik kan niet begrijpen dat een vrouw blij is dat haar borst geamputeerd is …

Wat ik bedoelde: hoe moeten mensen die aan het begin van het spirituele pad staan zo’n berg over klimmen als een gevorderde er al zo’n moeite mee heeft?

Dan moet je iemand zoeken die je bij die groei helpt. Dat heb ik ook gedaan. Ik ben naar Gerrit Gielen gegaan. We kunnen niet leven zonder een ander. En dat is juist zo mooi, dat geeft zo’n verbondenheid. Alleen is ‘Al een’. En als je het zo durft te zien, durf je ook kwetsbaar te zijn. Weet dat er een ander is om je te helpen. Wij zijn hier niet als geïsoleerde individuen neergezet.

Hoe weet je dat de persoon die je pad kruist de juiste persoon is?

We maken geen fouten. En we doen ook niets goeds. We doen de dingen zoals we voelen dat we ze moeten doen. En op het moment dat een ander daar een waardeoordeel aan gaat geven, dan noemen we het goed of fout. Maar ik probeer altijd daar achter te kijken. Ook bij een crimineel. Ik wil weten: waar hebben wij die persoon voor nodig, en waar heeft die persoon ons voor nodig? Overigens denk ik dat je niet de nadruk moet leggen op hoe veel moeite het me heeft gekost. Het heeft me niet zo veel moeite gekost, maar wel een aantal dagen om tot bezinning te komen. En toen ben ik aan het werk gegaan. Voor anderen kan dat veel langer duren of ze blijven erin steken. Maar als we heel realistisch de zaken bekijken denk ik heel kort door de bocht: je moet ergens aan dood gaan. Wij krijgen eerst signalen, en daarna symptomen, waar we meestal niet naar luisteren. Lees het maar in mijn boek: ik zeg op een gegeven moment: ‘Lieve God, help me want ik weet het even niet meer.’ Ik heb hulp nodig, en opeens komt daar iemand! Je moet ervoor openstaan.

Maar daar hebben veel mensen nu juist zo’n moeite mee.

Ja, en daarom heb je andere mensen nodig om je te helpen je bewustzijn –of je bewust er-zijn- wakker te maken. Te voeden. Weet je, we weten alles al. We moeten het ons alleen her-inneren. Of her-kennen. Daarvoor zijn talloze goede workshops en andere bijeenkomsten. Iedereen bevindt zich op een bepaald ontwikkelingsniveau. Jij en ik ook. En dat is niet goed en niet slecht, maar als je openstaat dan komen er leraren op je pad om je verder te helpen.

Voel je je bevoorrecht?

Ik zou dat woord niet gebruiken, maar ik mag het nu omdat jij het doet … ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik dit mag doen. Ik ben een brok dankbaarheid. Neem alleen al die prachtige gesprekken met mijn vader (staan in het boek afgedrukt, red.).
Ik ben dankbaar dat ik die ontdekkingen mag gebruiken. Ik ben niet iemand die achter een tafel gaat zitten en de toekomst gaat voorspellen. Vraag me dat alsjeblieft niet. Dat is van een heel ander kaliber. Maar ik mag mijn cliënten helpen en daar ben ik dankbaar voor. Mijn hart is groter door de dankbaarheid en de onvoorwaardelijke liefde.

God, Allah, Buddha, of iets anders?

Ik conformeer me niet aan een bepaalde religieuze groepering. Ik heb ten aanzien van ieder mens respect voor de manier waarop ze in het leven staan. Als ik het opperwezen God noem, dan is het dat voor een Hindoe niet. Zoals God tegen Neale Donald Walsch zegt: het is maar een naam. Ieder mens beleeft de onvoorwaardelijke liefde op z’n eigen manier. Voor mij is het nu de watervogel die ik voorbij zie zwemmen. Die prachtige bloemen die ik van de week van een cliënt gekregen heb. Het boek dat hier ligt, dat ik geschreven heb. Het symboliseert allemaal de kracht van dat onvoorwaardelijke in mij.

Er is heel wat spirituele beweging gaande, niet alleen op medisch gebied. Staan we op de drempel van een nieuwe tijd?

We horen allemaal bij deze tijd. Als ik terugdenk aan de jaren zestig en zeventig, die ik bewust meegemaakt heb, dan valt het me op dat de gesprekken die ik met mensen voer steeds dieper worden. Maar: we leven in een parallelle wereld. Alles is nu aanwezig, ook het jaar 1853. En wij zijn energie, dus is het logisch dat we in die energie meegroeien. We zijn zend- en ontvangmasten. Wij tweeën zijn nu ook een soort partijtje. Als ik vanavond vijftig mensen op de bijeenkomst ontvang heb ik ook een verbondje. Het jaar 2012 is er al, we zijn er alleen nog niet gearriveerd.

Wat vragen mensen je op zo’n bijeenkomst?

Dat is heel divers. Vorige week gaf ik een lezing over zelfgenezing. Dan vertel ik dat we eigenlijk opgebouwd zijn uit zeven lichamen en dan vragen mensen: goed, maar hoe komt het dan dat ik last heb van mijn lever? De diepere spirituele vragen komen niet vaak aan bod. Mensen zijn daar te verlegen voor, denk ik. Weet je, ik heb zo veel mee te geven aan de mensen … aanstaande zaterdag doe ik een workshop “genezen op eigen kracht”.  Die gaat over het loswerken en teruggeven van energieën. Energetisch werk.